Waardenwerk
 Nieuwsbrief

Schrijf u in voor onze digitale nieuwsbrief en blijf op de hoogte!




| Meer
Rehabilitatie congres
[ advertenties ]




Werk as performance

1e scène, 6 november 2014, tijdens de TV-uitzending van de dagelijkse latenight show PAUW Aan tafel zitten Tweede Kamerlid Renske Leyten, journaliste Wouke van Scherrenburg, voorzitter van omroepMAX Jan Slagter en discussieleider Jeroen Pauw. De drie gasten zijn uitgenodigd naar aanleiding van de commotie in de media over de TV-uitzending van de avond daarvoor waarin een gesprek tussen een verontruste echtgenoot van een bewoonster van een Haags verpleeghuis en staatssecretaris Van Rijn hoog opliep.

Niet aan tafel zit de voorzitter van de Raad van Toezicht van het desbetreffende verpleeghuis, Heleen Dupuis. Zij zit op de eerste rij van het publiek om ‘uit het debat te blijven’ omdat, zoals ze uitlegt, ‘ het dan een welles-nietes spelletje wordt’ en ze daar niet aan mee wil doen. Omdat het haar niet gaat om het gelijk (krijgen/ halen), maar om het plaatsen van een perspectief naast alle andere. En ze licht dat nader toe als ‘de inhoud’ die centraal moet staan, in plaats van ‘het politieke’.

In de vijftien minuten die volgen doet Dupuis haar uiterste best om een perspectief te openen op de realiteit van de echte ouderdom waarin het verdriet om het verlies van eigen levensfuncties, of (die) van een geliefde, onontkoombaar is en waartegenover we uiteindelijk allemaal, ook met de honderd man extra personeel die de oplossing lijken, met lege handen staan. Met een beroep op haar eigen ervaringen (‘ik heb ook mijn man naar het verpleeghuis moeten brengen’) zoekt ze naar ruimte voor het besef dat sommige dingen niet oplosbaar zijn – wat niet wil zeggen dat je voor de teleurstelling / het verdriet daarover geen aandacht moet hebben, want ‘natuurlijk ga ik met die mensen praten.’ Maar Dupuis wordt nauwelijks gehoord en raakt verstrikt in details (‘ik kom in een lastige positie’) en dan dreigt het toch een welles-nietes spel te worden: ‘ Dus u zegt dat deze mensen de waarheid niet spreken?’, vraagt Pauw als Dupuis spreekt over ‘verschillende beelden van de werkelijkheid’. En in het nauw gedreven beroept Dupuis zich dan precies op de garantiestelling van het ‘gouden keurmerk’ van haar zorgorganisatie waar haar ‘andere perspectief ’ juist niets mee van doen heeft. Heeft Dupuis verloren?

2e scéne, voorjaar 2013, tijdens een bezoek aan mijn tante Wil in het verpleeghuis...

Mieke Moor

Lees verder op p. 8 van nummer 68 van Waardenwerk. Nog geen abonnee? Klik hier.








Reacties op dit artikel:


- Nog geen reacties

Uw reactie, mening:
Vul het volgende veld niet in:
Naam:
Email:
Bericht:

Uw reactie is niet anoniem. Uw IP adres zal worden opgeslagen.